İmamoğlu’ndan duruşma öncesi dikkat çeken görüntü

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Tutuklu bulunduğu İBB davasında hakkında 2 bin 352 yıl mahpus cezası istenen cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nun bugün yargılaması bugün başlayacak. İmamoğlu’nun toplumsal medya hesabından duruşma başlamadan saatler evvel yeni bir görüntü yayımlandı. ‘Siyasete neden girdim?’ başlıklı görüntü “Bir yıl sonunda duruşma evresine geldik. Bir yıldır haksız yere tutsak haldeyiz. Yarın mahkeme salonunda olacağız ve ben savunma yapmayacağım, yargılayacağım. Duruşma öncesi neden siyasete girdiğimi, kederimin millet olduğunu anlatmak istedim” sözleri ile paylaşıldı.

Bir yıl sonunda duruşma aşamasına geldik. Bir yıldır haksız yere tutsak haldeyiz.

Yarın mahkeme salonunda olacağız ve ben savunma yapmayacağım, yargılayacağım.

Duruşma öncesi neden siyasete girdiğimi, derdimin millet olduğunu anlatmak istedim.https://t.co/3p0nBrLi1L

— Cumhurbaşkanlığı Aday Ofisi (@CAOIletisim) March 8, 2026

“NEDEN SİYASETE GİRDİM?”

İmamoğlu, yapay zeka ile seslendirilen son mektubunda şu sözleri kullandı:

“Bazen beşerler bana şunu soruyor: ‘Sen neden siyasete girdin?’ Aslında bunun karşılığı çok uzun bir öykü değil. Ben aslında daima çalışarak büyüdüm. Siyaset sonradan gelen bir şey. 5-6 yaşındayken sabahları babamla dükkan açtığımı hatırlıyorum. Kapıyı besmeleyle açardık. İçeri sağ ayakla girilirdi. Evvel paklık yapılırdı, sonra sabırla beklerdik. O sabah disiplinleri insanın karakterini şekillendiriyor. O vakit fark etmiyorsunuz ancak yıllar sonra anlıyorsunuz.

Ben çocukluğumu biraz çalışarak yaşadım. Toprak belledim, fındık topladım, tütün kırdım, pazara çuval taşıdım. Annemin ürettiklerini sattım. Bizim konutta bayanlar da çalışırdı. Annem ekonomikti, güçlüydü. Anneannem de, babaannem de öyleydi. Emeğin cinsiyeti olmadığını küçük yaşta gördüm. Okumayı yazmayı öğrenmeden evvel hesap tutmayı öğrendim. Tezgahta öğrendim. Bir eseri tartarken biraz fazla koymayı öğrendim. Amcam kaygısı ki: ‘Az koyarsan müşteri kaybedersin. Biraz fazla koyarsan dua alırsın.’ Bu cümle benim hayatımda çok yer etti.

İstanbul’a geldiğimiz yıllar kolay değildi. Körfez krizi vardı, ekonomik meşakkatler vardı. Babam yeni bir kentte iş kurmaya çalışıyordu. Ben bir yandan üniversite okuyordum, bir yandan inşaatların başında dolaşıyordum.

Günde 10–12 toplu taşıma değiştirerek kenti geziyordum. Projeleri anlatıyor, konut satmaya çalışıyordum. Gençtim, yorulmuyordum. Fakat asıl sıkıntı yorgunluk değilmiş. Sonradan anladım: Sıkıntı inanmaktı. O devir şunu öğrendim: Bir işletmede işveren olmak değil, çalışanla birlikte çalışmak kıymetli. Akaryakıt istasyonunda gece nöbet tuttuğum günleri unutamam. Araçların camını temizlerdim. Beni oranın yalnızca çalışanı zannederlerdi. Babam beni öteki çalışanlardan ayırmazdı. Liyakat dediğimiz şey benim için orada başladı.

“KAYBETTİĞİM DEVİR OLDU KÜSMEDİM”

Siyasete gelince… Ben bir sabah kalkıp ‘Siyaset yapayım’ demedim. Beylikdüzü’nde yaşıyordum. Kent büyüyordu lakin ruhu yoktu. Plansızlık vardı, kimlik yoktu. Ben bir model hayal ettim: İnsanların aidiyet hissedeceği bir yer. Çocukların parkta inançta olduğu, insanların kültürle buluştuğu bir kent. 2008’de siyasete girdim. Ön seçim istedim. Kaybettiğim periyot oldu, aday gösterilmediğim oldu lakin küsmedim.
2014’te kazandık. Nasıl kazandık biliyor musunuz? Sabah 6’da başlayıp gece 2’de biten bir tempoyla her sokağa girerek, her konuta dokunarak. Zira siyasetin nabzı sokakta atıyor. Bunu çok erken öğrendim. Belediye başkanı olduğumda şuna dikkat ettim: Beşerler bu kente ilişkin hissetmeli. Ömür vadileri yaptık, kültür merkezleri açtık, dayanışma meskenleri kurduk, besin bankası kurduk. Lakin asıl yaptığımız şey beton değil, bağ kurmaktı.

“İSTANBUL’DA DA BİREBİR ŞEYİ YAPTIM”

Sonra İstanbul… Orada da tıpkı şeyi yaptım. Sokağa çıktım, dinledim. Bir çocuğun ‘Anneme iş bulur musun?’ dediği anı unutamıyorum. İlkokul çağında bir çocuk ‘kaygı’ sözünü bilmiyor lakin korkuyu yaşıyor. Benim siyasette kalma sebebim o cümledir. Bugün yaşadıklarımızı herkes görüyor. Üç nesildir büyüyen aile şirketimize kayyum atandı. 77 yaşındaki babamın emekli maaşına el konuldu.

“UMUTSUZ MUYUM? HAYIR!”

Bu sorun şahsi değil. Benim problemim şu: Şayet hukuk keyfi hale gelirse kim inançta kalır? Mülkiyet hakkı dediğiniz şey insanın emeğinin karşılığıdır. Bir ülkede hukuk zayıflarsa iktisat de zayıflar ve kaçar. Ben bunu bir siyasetçi olarak değil, bir iş insanı olarak söylüyorum. Pekala umutsuz muyum? Hayır. Zira bu ülkede hala çalışkan beşerler var, vicdanlı beşerler var, sorumluluk sahibi gençler var. Ben siyasete zenginleşmek için girmedim. Aslında işim vardı.

Ben bu ülkenin daha adil olabileceğine inandığım için girdim. Tahminen bugün sıkıntı bir devirden geçiyoruz lakin şuna inanıyorum: Bu ülke tekrar nefes alacak. Çocuklar korkuyla değil umutla büyüyecek. Benim öyküm aslında çok kolay. Çalışarak büyümüş bir çocuğun yaşadığı yere borcunu ödeme hikayesi… Ve ben o borcu ödemeden durmayacağım.”